Η φήμη
Είναι οι Παριζιάνοι αγενείς; Η φήμη, ο κανόνας του «bonjour» και το σύνδρομο του Παρισιού
Η ιδέα στον πυρήνα της παράστασης, ιχνηλατημένη μέσα από μια τουριστική καμπάνια, έναν ψυχιατρικό όρο και έναν γαλλικό οδηγό εθιμοτυπίας.
Κλείστε τη θέση σας ↗Γρήγορη απάντηση
Η φήμη είναι αρκούντως πραγματική ώστε οι τουριστικοί φορείς του Παρισιού να έχουν προσπαθήσει να την αλλάξουν, όμως τα στοιχεία δείχνουν πολιτισμική ασυμφωνία παρά αγένεια. Μια καμπάνια του 2013 με τίτλο Do You Speak Touriste? έστειλε ένα εγχειρίδιο σε 30.000 επαγγελματίες του τουρισμού· το «σύνδρομο του Παρισιού» είναι μια σπάνια και αμφιλεγόμενη ετικέτα για σοβαρή απογοήτευση· και μια σύντομη τελετουργία, το bonjour όταν μπαίνεις σε ένα κατάστημα, εξηγεί πολλές αμήχανες στιγμές.
Από πού προέρχεται η φήμη
Η παράσταση σε αυτόν τον ιστότοπο ξεκινά από μια απλή διαπίστωση: πολλοί επισκέπτες φτάνουν περιμένοντας ένα Παρίσι και συναντούν ένα άλλο. Η σελίδα κρατήσεων κατατάσσει τη φήμη για αγένεια ως πρώτο θέμα. Η The Local ανέφερε τον Ιούνιο του 2013 ότι το Εμπορικό Επιμελητήριο του Παρισιού και η περιφερειακή τουριστική επιτροπή είχαν ξεκινήσει μια καμπάνια, Do You Speak Touriste?, για να βελτιώσουν την υποδοχή. Ανέφερε ότι οι επισκέπτες συχνά παραπονιούνταν για αγενείς ξεναγούς, κακόκεφρους σερβιτόρους και μη εξυπηρετικό προσωπικό καταστημάτων, και ότι ένα εγχειρίδιο είχε σταλεί σε 30.000 επαγγελματίες του τουριστικού κλάδου. Το εγχειρίδιο περιέγραφε τι περιμένουν οι επισκέπτες διαφορετικών εθνικοτήτων, χρησιμοποιώντας Βρετανούς και Αμερικανούς επισκέπτες ως παραδείγματα. Πρόκειται για μια διόρθωση φιλοξενίας, όχι για προσβολή προς οποιονδήποτε.
Τι προσπάθησε να κάνει το εγχειρίδιο
Σύμφωνα με την The Local, το εγχειρίδιο παρουσίαζε τις πολιτισμικές διαφορές μεταξύ των εθνικοτήτων των επισκεπτών ώστε το προσωπικό να μπορεί να τους εξυπηρετεί καλύτερα. Οι Βρετανοί επισκέπτες, ανέφερε, συχνά ταξιδεύουν ως ζευγάρια και τρώνε πρωινό και μεσημεριανό νωρίτερα από τους Γάλλους ντόπιους· οι Αμερικανοί επισκέπτες περιμένουν γρήγορη εξυπηρέτηση, καλά αγγλικά και Wi-Fi παντού. Οι λεπτομέρειες έχουν μικρότερη σημασία από την κατεύθυνση: η διόρθωση ήταν να διδαχθεί το προσωπικό τι περιμένουν οι επισκέπτες, όχι να ζητηθεί από τους επισκέπτες να αλλάξουν. Το ίδιο πλαίσιο διατρέχει την κωμική παράσταση, η οποία απευθύνεται σε επισκέπτες που θέλουν το άλλο μισό αυτής της ανταλλαγής, έναν τρόπο να διαβάσουν το Παρίσι με τους δικούς του όρους.
Ο κανόνας του bonjour
Πολλές μικρές τριβές ανάγονται σε έναν χαιρετισμό. Το Expatica συμβουλεύει να χαιρετάτε το προσωπικό των καταστημάτων όταν μπαίνετε και όταν φεύγετε, λέγοντας bonjour κατά την άφιξη και au revoir ή merci κατά την αναχώρηση, και προσθέτοντας Monsieur ή Madame όταν απευθύνεστε σε κάποιον που δεν γνωρίζετε. Σημειώνει επίσης ότι το tu είναι για οικογένεια και φίλους, με το vous ως ασφαλή προεπιλογή. Μπείτε σε ένα αρτοποιείο και ξεκινήστε με την παραγγελία σας, και μπορεί να φανεί ότι παραλείπετε ένα βήμα που ο άλλος περιμένει· ξεκινήστε με bonjour, και η ίδια ανταλλαγή μπορεί να φανεί εντελώς διαφορετική. Το Sortiraparis λέει ότι η παράσταση καλύπτει το πώς να χαιρετάτε τους ανθρώπους στα εστιατόρια, που είναι η ίδια τελετουργία σε άλλο δωμάτιο.
Το σύνδρομο του Παρισιού, με προσοχή
Η αγγλική Wikipedia αναφέρει ότι ο Ιάπωνας ψυχίατρος Hiroaki Ota επινόησε τον όρο «σύνδρομο του Παρισιού» τη δεκαετία του 1980 και δημοσίευσε ένα βιβλίο με αυτόν τον τίτλο το 1991. Περιγράφει μια σοβαρή μορφή πολιτισμικού σοκ, που αναφέρεται κυρίως μεταξύ Ιαπώνων επισκεπτών, των οποίων τα συμπτώματα το άρθρο απαριθμεί ως άγχος, ζάλη και αισθήματα καταδίωξης. Δεν είναι καθιερωμένη διάγνωση: το άρθρο επισημαίνει ότι η λίστα συμπτωμάτων χρειάζεται καλύτερη ιατρική πηγή και παραθέτει έναν ψυχίατρο που προτιμά τον όρο «παθολογικό ταξίδι», μια ψυχοπαθολογία σχετιζόμενη με το ταξίδι παρά ένα σύνδρομο του ταξιδιώτη. Ένας εκπρόσωπος της ιαπωνικής πρεσβείας δήλωσε στην The Guardian το 2006 ότι υπήρχαν περίπου 20 περιστατικά τον χρόνο· το 2011 η πρεσβεία δήλωσε ότι δεν επαναπατρίζει υπηκόους για αυτόν τον λόγο. Η κωμική παράσταση δεν αντιμετωπίζει το θέμα ως ιατρικό, και ούτε ένας επισκέπτης θα έπρεπε.
Γιατί μια κωμική παράσταση ταιριάζει στο θέμα
Η πολιτισμική ασυμφωνία είναι δύσκολο να εξηγηθεί σε έναν ταξιδιωτικό οδηγό και εύκολο να εξηγηθεί σε ένα αστείο. Ένας performer μπορεί να αναπαραστήσει την ανοχή, τη μεγάλη παύση στον πάγκο και το βλέμμα του μετρό, και το κοινό το αναγνωρίζει αμέσως. Αυτή είναι η λογική της παράστασης: μια ώρα solo για το πώς σκέφτονται και συμπεριφέρονται οι Παριζιάνοι, με μιμήσεις και ειρωνικές συμβουλές, όπως την περιγράφει το Sortiraparis. Η σελίδα κρατήσεων προσθέτει ότι μαθαίνετε γαλλικές λέξεις και εκφράσεις του προσώπου, κάτι που υποδηλώνει ότι το χιούμορ είναι πρακτικό όσο και στοργικό.
Λίστα ελέγχου για τον επισκέπτη
Ξεκινήστε κάθε συναλλαγή σε κατάστημα ή καφέ με «bonjour» και τελειώστε με «merci» ή «au revoir». Χρησιμοποιήστε «Monsieur» ή «Madame» με αγνώστους. Ρωτήστε αν κάποιος μιλάει αγγλικά αντί να υποθέσετε ότι μιλάει. Περιμένετε η τυπικότητα να είναι ο κανόνας. Τίποτα από αυτά δεν είναι μυστικό: ο οδηγός Expatica και το τουριστικό εγχειρίδιο το λένε ξεκάθαρα. Αυτό που προσθέτει η παράσταση είναι η απόλαυση να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στη σκηνή, που είναι ένα διαφορετικό είδος μάθησης από το διάβασμα μιας λίστας.
Τι δεν ισχυρίζονται οι πηγές
Καμία από αυτές τις πηγές δεν ισχυρίζεται ότι οι Παριζιάνοι είναι αγενείς ως ομάδα. Ο τουριστικός οδηγός αντιμετωπίζει τη φήμη ως κάτι που πρέπει να διαχειριστεί κανείς· ο οδηγός εθιμοτυπίας αντιμετωπίζει τους χαιρετισμούς ως σύμβαση· το άρθρο για το σύνδρομο αντιμετωπίζει τη διαταραχή ως σπάνια και αμφιλεγόμενη. Αν κρατήσετε ένα μόνο πράγμα από αυτή τη σελίδα, κρατήστε τον χαιρετισμό, που δεν κοστίζει τίποτα και αλλάζει πάρα πολλές συναντήσεις.
Συχνές ερωτήσεις
Είναι πραγματικά αγενείς οι Παριζιάνοι;
Οι πηγές εδώ παραπέμπουν σε πολιτισμική ασυμβατότητα παρά σε αγένεια· το τουριστικό εγχειρίδιο του 2013 αντιμετώπισε τη φήμη ως πρόβλημα φιλοξενίας προς διόρθωση.
Τι είναι το σύνδρομο του Παρισιού;
Μια αμφιλεγόμενη ονομασία για την έντονη απογοήτευση κατά την επίσκεψη στο Παρίσι, που επινοήθηκε από τον ψυχίατρο Hiroaki Ota· δεν αποτελεί καθιερωμένη διάγνωση.
Πηγές