De reputatie
Zijn Parijzenaars onbeschoft? De reputatie, de bonjour-regel en het Parijssyndroom
Het idee dat centraal staat in de show, gevolgd via een toerismecampagne, een term van een psychiater en een Franse etiquettegids.
Reserveer je stoel ↗Kort antwoord
De reputatie is echt genoeg dat Parijse toeristische instanties hebben geprobeerd haar te veranderen, maar het bewijs wijst eerder op een culturele mismatch dan op onbeleefdheid. Een campagne uit 2013 genaamd Do You Speak Touriste? stuurde een handboek naar 30.000 toeristische professionals; "Parijs-syndroom" is een zeldzaam en omstreden label voor ernstige teleurstelling; en een kort ritueel, bonjour zeggen wanneer je een winkel binnenkomt, verklaart veel ongemakkelijke momenten.
Waar de reputatie vandaan komt
De show op deze site opent vanuit een eenvoudige observatie: veel bezoekers komen aan met een verwachting van het ene Parijs en treffen een ander. De boekingspagina noemt de reputatie van onbeleefdheid als eerste onderwerp. The Local meldde in juni 2013 dat de Kamer van Koophandel van Parijs en het regionale toerismecollectief een campagne hadden gelanceerd, Do You Speak Touriste?, om de ontvangst te verbeteren. Er stond dat bezoekers vaak klaagden over onbeleefde gidsen, chagrijnige obers en onbehulpzaam winkelpersoneel, en dat er een handboek was gestuurd naar 30.000 professionals in de toeristische sector. Het handboek beschreef wat bezoekers van verschillende nationaliteiten verwachten, met Britse en Amerikaanse bezoekers als voorbeeld. Dat is een gastvrijheidsoplossing, geen belediging voor wie dan ook.
Wat het handboek probeerde te doen
Volgens The Local zette het handboek de culturele verschillen tussen bezoekersnationaliteiten uiteen zodat het personeel hen beter kon bedienen. Britse bezoekers, zo stond er, reizen vaak als koppels en eten vroeger ontbijt en lunch dan Franse locals; Amerikaanse bezoekers verwachten snelle service, goed Engels en alomtegenwoordige Wi-Fi. De details doen er minder toe dan de richting: de oplossing was om personeel te leren wat bezoekers verwachten, niet om bezoekers te vragen zich aan te passen. Dezelfde insteek loopt door de comedyshow, die gericht is op bezoekers die de andere helft van die uitwisseling willen, een manier om Parijs op zijn eigen voorwaarden te lezen.
De bonjour-regel
Veel kleine wrijvingen komen neer op een begroeting. Expatica adviseert winkelpersoneel te groeten wanneer je binnenkomt en wanneer je weggaat, met bonjour bij aankomst en au revoir of merci bij vertrek, en Monsieur of Madame toe te voegen wanneer je iemand aanspreekt die je niet kent. Ook wordt opgemerkt dat tu voor familie en vrienden is, met vous als veilige standaard. Loop een bakkerij binnen en begin met je bestelling, en je lijkt misschien een stap over te slaan die de ander verwacht; begin met bonjour, en dezelfde uitwisseling kan heel anders aanvoelen. Sortiraparis zegt dat de show het groeten van mensen in restaurants behandelt, hetzelfde ritueel in een andere ruimte.
Het Parijs-syndroom, zorgvuldig bekeken
De Engelse Wikipedia zegt dat de Japanse psychiater Hiroaki Ota de term "Parijs-syndroom" in de jaren tachtig bedacht en in 1991 een boek met die titel publiceerde. Het beschrijft een ernstige vorm van cultuurschok, vooral gemeld onder Japanse bezoekers, met symptomen die het artikel opsomt als onder meer angst, duizeligheid en gevoelens van vervolging. Het is geen erkende diagnose: het artikel markeert zijn symptomenlijst als zijnde toe aan een betere medische bron, en citeert een psychiater die de voorkeur geeft aan "pathologisch reizen", een psychopathologie gerelateerd aan reizen in plaats van een syndroom van de reiziger. Een woordvoerder van de Japanse ambassade vertelde The Guardian in 2006 dat er ongeveer 20 gevallen per jaar waren; in 2011 zei de ambassade dat zij om deze reden geen onderdanen repatrieerde. De comedyshow behandelt het onderwerp niet als medisch, en een bezoeker zou dat ook niet moeten doen.
Waarom een comedyshow bij het onderwerp past
Culturele mismatch is moeilijk uit te leggen in een reisgids en makkelijk uit te leggen in een grap. Een artiest kan de schouderophaal, de lange stilte aan de balie en de Métro-blik naspelen, en het publiek herkent het meteen. Dat is de logica van de show: een uur solo over hoe Parijzenaars denken en zich gedragen, met imitaties en tongue-in-cheek advies, zoals Sortiraparis het beschrijft. De boekingspagina voegt eraan toe dat je Franse woorden en gezichtsuitdrukkingen oppikt, wat suggereert dat de humor zowel praktisch als liefdevol is.
Een checklist voor de bezoeker
Begin elk gesprek in een winkel of café met bonjour en sluit af met merci of au revoir. Gebruik Monsieur of Madame bij onbekenden. Vraag of iemand Engels spreekt in plaats van dat aan te nemen. Verwacht dat formaliteit de norm is. Niets hiervan is geheim: de gids van Expatica en het toerismemanual zeggen hetzelfde. Wat de show toevoegt, is het plezier jezelf te herkennen in de scène — een ander soort leren dan het lezen van een lijst.
Wat de bronnen niet beweren
Geen van deze bronnen beweert dat Parijzenaars als groep onbeleefd zijn. Het toerismemanual behandelt de reputatie als iets om te managen; de etiquettegids behandelt begroetingen als een conventie; het artikel over het syndroom behandelt de aandoening als zeldzaam en omstreden. Als je één ding van deze pagina meeneemt, neem dan de begroeting — die kost niets en verandert heel wat ontmoetingen.
Veelgestelde vragen
Zijn Parijzenaars echt onbeleefd?
De bronnen hier wijzen op een culturele mismatch rather dan onbeleefdheid; het toerismemanual uit 2013 behandelde de reputatie als een gastvrijheidsprobleem dat moest worden opgelost.
Wat is het Parijssyndroom?
Een omstreden label voor ernstige teleurstelling bij een bezoek aan Parijs, bedacht door psychiater Hiroaki Ota; het is geen erkende diagnose.
Bronnen