Teatr
Krótka historia Théâtre des Nouveautés
Nazwa, która należała do czterech paryskich teatrów, oraz gmach z 1921 roku, w którym komedia wystawiana jest do dziś.
Zarezerwuj miejsce ↗Szybka odpowiedź
Obecny Théâtre des Nouveautés, przy 24 Boulevard Poissonnière, otwarto 21 kwietnia 1921 roku i od tamtej pory wystawia operetki i komedie — podają angielska i francuska Wikipedia. Sama nazwa jest starsza niż budynek: wcześniejsze teatry o nazwie Nouveautés działały w innych miejscach Paryża już od 1827 roku.
Nazwa, która wędrowała
Angielska Wikipedia wymienia kilka teatrów noszących nazwę Nouveautés. Pierwszy otwarto 10 marca 1827 roku jako Salle de la Bourse przy rue Vivienne w 2. dzielnicy, naprzeciwko paryskiej giełdy, z miejscem dla około 1250 widzów. Jego założyciel, Cyprien Bérard, zamknął go 15 lutego 1832 roku, a sala została później rozebrana. Drugi otwarto 7 kwietnia 1866 roku przy rue du Faubourg-Saint-Martin; osiem miesięcy później zniszczył go pożar, wznowił działalność 28 stycznia 1867 roku, w październiku 1873 roku powrócił do nazwy Théâtre des Délassements-Comiques i został rozebrany w 1878 roku. Trzeci otwarto 12 czerwca 1878 roku przy 26 Boulevard des Italiens i rozebrano go w 1911 roku.
Gmach z 1921 roku
Teatr przy Boulevard Poissonnière powstał w 1921 roku pod kierownictwem Benoît-Léona Deutscha, wraz z Gilbertem Dupé, i został zainaugurowany 21 kwietnia sztuką La Journée des surprises autorstwa Jeana Bouchora — podają zarówno angielska, jak i francuska Wikipedia. Francuska Wikipedia dodaje, że wczesny repertuar obejmował operetki, w tym dzieła Maurice'a Yvaina, oraz komedie. Strona rezerwacyjna nazywa go teatrem stuletnim, co potwierdza data 1921. Oba artykuły Wikipedii różnią się w kwestii nazwiska architekta, dlatego ta strona go nie podaje.
Kto nim kierował
Francuski artykuł odnotowuje, że Gilbert Dupé przejął teatr w całości w latach 1961–1973, że Denise Moreau-Chantegris została dyrektorką we wrześniu 1973 roku, a Pascal Legros kupił teatr w 2010 roku, gdy dołączył on do Théâtres parisiens associés. Angielska Wikipedia wymienia Legrosa jako dyrektora od 2010 roku.
Repertuar na przestrzeni dekad
Wikipedia wymienia kilka późniejszych produkcji: Panique au ministère w 2010 roku z Amandą Lear; Cher trésor w 2013 roku, autorstwa i z udziałem Francisa Vebera; Compromis w 2019 roku Philippe'a Claudela w reżyserii Bernarda Murata, z Pierre'em Arditim; oraz Une situation délicate w 2022 roku Alana Ayckbourna w reżyserii Ladislasa Chollata. Pokazują one scenę wierną komediowej tradycji bulwarów — francuskojęzyczne sztuki ze znanymi obsadami w teatrze, którego repertuar od dawna opiera się na komedii.
Teatr bulwarowy w jednym zdaniu
Francuska Wikipedia definiuje théâtre de boulevard jako styl, który wyłonił się z bulwarów dawnego Paryża. Popularne i mieszczańskie teatry osiedliły się na Boulevard du Temple w późniejszych dekadach XVIII wieku, a ulica zyskała przydomek Boulevard du Crime ze względu na wystawiane tam melodramaty — podaje angielska Wikipedia. Zdjęcie tej ulicy wykonane przez Daguerre'a w 1838 roku uchodzi za najwcześniejszą zachowaną fotografię przedstawiającą człowieka. Od czasów Drugiego Cesarstwa sceny bulwarowe specjalizowały się w wodewilach i komediach intrygi, a serial telewizyjny Au théâtre ce soir emitował sztuki z tego repertuaru w latach 1966–1985.
Sąsiedzi z bulwaru
Teatr mieści się obok kina Max Linder Panorama, jak podaje francuska Wikipedia, a nieco dalej przy tym samym bulwarze stoi Le Grand Rex, otwarty 8 grudnia 1932 roku i wpisany do rejestru zabytków. Spacer tym bulwarem to podróż przez sto lat paryskiej rozrywki: café-concert, który stał się kinem, wczesna sala Gaumont i dwie wielkie nazwy wymienione powyżej.
Najczęściej zadawane pytania
Kiedy otwarto teatr?
Obecny Théâtre des Nouveautés został zainaugurowany 21 kwietnia 1921 roku, zgodnie z angielską i francuską Wikipedią.
Czy to ten sam teatr co wcześniejszy Nouveautés?
Nie. Wcześniejsze teatry o tej nazwie znajdowały się przy rue Vivienne, rue du Faubourg-Saint-Martin i Boulevard des Italiens; obecny mieści się przy Boulevard Poissonnière.
Źródła